panta rhei

Ik schik me graag in ons zelfbedachte concept van tijd. Ik hou me aan eten rond zessen, koffie rond vieren, noem het en ik conformeer.Dus zo rond oudjaar verval ik in momenten van overpeinzing. Nadenken over het afgelopen jaar, analyseren wat er is gebeurd, vooruitblikken naar wat mogelijk gaat komen, als het even kan bij een knapperend vuur in een open haard (gaat in de praktijk niet op, maar het zou het plaatje wel mooi afmaken toch?). 

Wind of Change

Soms heb je toch het gevoel dat er van alles aan het veranderen is?

Dan voel je ergens in je guts dat er dingen te gebeuren staan. Heb je vlinders in je buik, omdat je ineens weer helemaal verliefd bent op het leven. Ineens kan het je overvallen. Terwijl je in de auto van Buuf naar je ouders rijdt, of als je ’s ochtends uit je raam naar het kleine beetje sneeuw kijkt dat alles een wit paradijsje maakt.Ontdek je ineens die heel erg leuke jongen, spreek je af met een oude vriendin waar het dan weer direct mee klikt, maak je plannen voor het nieuwe jaar.

Taartjes

Eigenlijk wil ik hier helemaal niet over loggen. Want wat ik je nu ga vertellen, lieve lezer, is een klein geheimpje dat ik koester. Teveel mensen weten er ook al van, want eigenlijk moet je al bijna reserveren om er een plekje te kunnen bemachtigen rond lunchtijd. Maar goed, m’n zus zei toen we er een goddelijk, ik herhaal god-de-lijk taartje aan het eten waren, hoe meer reclame hoe beter, want dan kwam er misschien een uitbreiding van dit heerlijke lunch-room/high-tea/taartjes-tentje/koffiecornertje in haar stad, en dat zou wel weer leuk zijn (Ik suggereerde toen dat zij misschien een uitbreiding naar Amsterdam zou moeten overwegen, zou behalve haar taartjes-tekort ook mijn grote-zus-tekort oplossen, twee vliegen in een klap enzo, veel efficienter).