Om 2 uur ‘s nachts waren er ineens twee jongens in een grote stationcar die Lon en mij kwamen ophalen. Ik repeteerde de namen van het stel waar we zouden overnachten de komende dagen, want tot een paar dagen voor de roadtrip zou ik niet eens mee gaan. Maar ach, zoveel ruimte nam ik niet in en bovendien ben ik heel goed in roadtrips. Je kunt me zelfs een roadtrip-professional noemen, als je zou willen.
Maar ook Lon mag in dit opzicht niet ongenoemd blijven. Zonder haar overlevingspakket van twee bij anderhalf hadden we een hongerwinter niet kunnen overleven. Zelfs de kat van het stel wiens namen ik als een mantra bleef herhalen heeft genoten van de sandwiches en nog hadden we nog ruim een kilo over toen we uiteindelijk terug waren in de lage landen.
Dat we voor we de ring hadden bereikt al verkeerd reden mocht de pret dan ook niet drukken. We hadden immers eten en drank en jongetjesmuziek. Dat laatste heb ik ongeveer een uur op zijn beloop gelaten voor ik heel subtiel mijn zorgvuldig samengestelde cd’s doorgaf aan de Bowlingking (uitleg volgt).
Over de heenreis kan ik kort zijn, die duurde lang en het was donker en we reden vooral goed. Met een bescheiden jetlag kwamen we aan, doorgewinterde globetrotters als we inmiddels waren. We schrokken dan ook niet van het appartement waar we drie nachten met zijn zessen door zouden brengen op 18 vierkante meter. Ook de vetplant-verslaving van de gastvrouw deed ons niets, net als de kat en kattenbak aan het voeteneind van het bed dat Lon en ik deelden. Zelfs de klimop-obsessie van eerder genoemde gastvrouw was voor ons een peulenschil na de barre barre tocht.
Bij de bushalte richting het centrum (we deden alsof we locals waren, was een beetje het thema van de reis, details volgen ook hier) kwamen we erachter dat je in Tsjechie, en dan specifiek in Pilsen (of Pilzen, of Plzen, je mag zelf kiezen weet ik als oud-local) overal mag roken behalve in een bushokje. Ernaast mag, erop mag, erachter mag, erin niet. Zo gezegd, zo gedaan.
De dagen die volgden werden gekenmerkt door een tafeltap, een onderonsje tussen de Tsjechische maffia en Matthijs via een serveerster en een bierviltje waar op stond dat hij haar moest volgen voor een ‘surpise’ (ze wilden graag investeren in wat hij dan ook deed, tot ze erachter kwamen dat wat hij deed het investeren niet waard was), aftandse trams en Tsjechische hardrock waar ze in elk nummer zongen over Rita en waar de friet was.
Een klassieke roadtrip dus, en na twee bowl-sessies waren we echt ingeburgerd. Vooral de Bowling-king, die ons maar bleef inwrijven dat hij echt het vaakst had gewonnen en de meeste vooruitgang had geboekt ten opzichte van ons. Niet dat dat ons interesseerde, ik was nog steeds bezig een gat te slaan in Lons proviand (lukte niet) en er moest meegezongen worden met de Amerikaanse Veldhuis & Kemper.
Nadat we een avond hadden genoten van de Pilsenaren die uit hun dak gingen op liedjes over jongens met groot haar en de Bowling-king die nacht zijn luchtbed voor de vijftiende keer had opgepompt (er was iets met een schizofrene kat, niemand weet er het fijne van) vonden we het tijd om heel Duitsland door te rijden op zoek naar een Burger King. Duurde lang, dus waren we allemaal de hele terugweg heerlijk kribbig van de honger en de dorst (Lons proviand bleek net niet oneindig).
Het werd er niet beter op toen ik de Bowling-king nog eens langs mijn huis liet rijden na het afzetten omdat ik de helft van mijn spullen toch een beetje was vergeten. Ik bleek niet de enige, de jetlag had ook Matthijs op de terugweg verlamd en ervoor gezorgd dat hij zijn halve inboedel in de stationcar had gelaten. Sportief als de Bowling-king was deed hij een ererondje en bedankte mij uitgebreid voor mijn heerlijke gezelschap en dat hij het toch wel leuk vond om zo afscheid te nemen, met dat extra ritje.
Wat ik precies deed in Plzen (of Pilzen, of Pilsen), waar pilsener is uitgevonden en ze een ondergronds gangenstelsel hebben om hun geliefde pilsener koel te houden, weet ik nog steeds niet, ik ben namelijk een wijndrinker.
En als er iets is dat ze niet kunnen in Tsjechie, dan is het goede wijn verkopen. Mocht de pret niet drukken overigens, namen we toch gewoon een cocktail.
