De wereld is rond
en dat istie al lang

De mensen zijn goed
De mensen zijn slecht

Maar ze gaan allen
dezelfde weg

Hoe langer je leeft
hoe korter het duurt

Je komt uit het water
en gaat door het vuur

Daarom lieve Ari
Wees niet bang

De wereld draait rond
en dat doettie nog lang

Jules Deelder

Haruki Murakami

Omdat bij de eerste keer luisteren dit zoveel meer indruk maakte dan de nieuwe cd van Radiohead.

Ik zag mezelf in het spiegelende glas van een intercity, en moest even nadenken voor ik begreep dat ik mijn spiegelbeeld was.

Ik zag een vervaarlijk uitziende zwerver een verdwaald meisje naar haar moeder wijzen. Het kleutertje rende de verkeerde kant op in de automatisch draaiende deuren en knalde bijna tegen het glas. De zwerver bleef aanwijzingen roepen tot het meisje haar half-hysterische moeder bij de info balie had gevonden. Ik had niet doorgehad dat het meisje verdwaald was.

Maar uiteindelijk gaat zo’n wind natuurlijk liggen en dan rollen er zo, hup, weer allerlei verhalen uit de mouw van het willekeurige meisje. Of uit haar nek. Of duim.

Jammer is alleen dat negen van de tien keer ik niet in een windstille coupe zit, maar met tegenwind op de fiets, onderweg (en aan de late kant) naar college of werk of een koffiedate of het ziekenhuis, waarheen dan ook als het maar minimaal een kwartier fietsen met uitsluitend tegenwind.

Twee minuten ben ik gemiddeld onderweg voor ze doorheeft dat ik me moeizaam aan het verplaatsen ben. Stiekem zit ik dan op de fiets te hopen dat ik ongestoord van A naar B zal kunnen komen, maar ik weet inmiddels ook beter. Van je vriendinnen moet je het maar hebben enzo.
Enfin, om als mijn vader te spreken, om een lang verhaal kort te maken, dan zijn we dus aan het bellen en dan vertelt Meur doodleuk hoe koud ze het wel niet vond vanmiddag, toen zij ook op de fiets zat. Nu zit ze wel in de trein ja, maar vanmorgen, poeh, wat was die wind koud zeg. Sneed gewoon door je handschoenen heen. Ja zelfs door die leren van haar.
“Hmhm”, is het enige dat ik op dat moment uit kan brengen omdat het tegen de ijswind in fietsen me een beetje de adem beneemt. Nou dan vertelt Meur dus over haar stoppen met roken want vriendje is ook gestopt en ze rookte toch maar drie dagen in de week dus waarom dan niet stoppen en het valt haar allemaal zo mee. In een zin ja, waar ik dan blij om ben omdat ik me nog altijd focus op mijn bevriezende vingers en door de kou verlamde luchtpijp.

Ja, ze had toch al een tijdje last van cognitieve dissonantie bij elk pakje dat ze kocht en elke peuk die ze rookte en dan is het toch beter om het niet meer te doen.

Nou en toen viel ik dus van mijn fiets. Zo mooi, zo correct gebruikt, zo intellectueel, wat een prachtig gesprek zijn we vanaf dat moment aan het voeren. Dus ik de bocht om, want dan had ik zijwind, blijkt het voor haar dus helemaal geen big deal, cognitieve dissonantie.
Ik zit me verdorie die hele godganse Kerst op te vreten omdat ik voor vijftien dijkwerkers, achtentwintig pygmeetjes en drie Poolse wezen vreten vreet, maar er iets aan doen ho maar. Ik ga het uitgebreid zitten analyseren en vergoelijken met “Het is maar een keer per jaar, we doen dit eigenlijk dit jaar sowieso voor het eerst, die kalkoen en die vier verschillende schotels en dat gehaktbrood..” En mevrouw stopt doodleuk met de oorzaak van haar innerlijke strijd.

Mooi is dat, van die standvastige gedisciplineerde powerwijven als vriendinnen. Je zou van de cognitieve dissonantie andere gaan zoeken.

Ik zag een man met een zwarte pet waar “suicidal tendencies” op stond. Hij las een muziekblaadje. Zou de tekst een waarschuwing zijn voor de rest van de bus of de naam van een death metal band? Hij leek in elk geval niet levensmoe want hij had zich goed tegen de kou gekleed. Maar ook op de onderkant van de klep stond “suicidal” dus zeker weten kon ik het niet.

Ik zag midden op een kruispunt een grote vrachtwagen omdraaien. Op de zijkant stond Rutte, de naam niet de premier. De chauffeur maakte tijdens het keren van zijn truck ruzie met willekeurige automobilisten, iedereen stond hopeloos in de weg. Onze trambestuurder liet hij met rust, die kon rustig mopperen. Ik had het gevoel dat hier een metafoor over de gedoogregering in zat, maar wist niet hoe precies.